Na een probleemloos verlopen vlucht met Jetair komen we aan op Varadero.Na een probleemloos verlopen vlucht met Jetair komen we aan op Varadero.

De douane is niet flauw en gooit alle controlehokjes open zodat we -in principe- razendsnel door de paspoortcontrole kunnen. Blijkbaar heb ik een Nieuwsgierig Aagje als douanier getroffen, want ze vraagt me het hemd van m´n lijf en tot mijn stomme verbazing ´verbetert´ ze me op enkele punten. Met name m´n laatste bezoek in januari is blijkbaar interessante stof.

Na deze ´ondervraging´ kan ik zonder problemen verder, zelfs m´n koffers worden niet gecontroleerd.



De cadeca laat zich weer van z´n beste kant zien: bij het wisselen wordt traditioneel weer een telfout gemaakt, dit keer een biljet van 3cuc te weinig. En met 1,27 is de wisselkoers is ook niet al te best.



Op naar Havana.

Onderweg is er eigenlijk niks te merken van de orkanen die zouden hebben huisgehouden, maar in Havana wordt me duidelijk gemaakt dat ik daarvoor toch echt in het westen of oosten van het land moet zijn.

De eerste dagen worden alle gesprekken dan ook gedomineerd door orkaan Ike. Met name mijn vrienden uit Puerto Padre, die ´over´ zijn zitten vol over datgene wat ze hebben meegemaakt en hebben gezien, ik spreek ook met enkele artiesten die ´verplicht´ naar de oriente zijn afgereisd om hun medeleven met de bevolking te betuigen. Ja, voor de camera´s moet het immers toch wat leuke plaatjes opleveren.



Vandaag vertrek ik naar Puerto Padre en kan dan met eigen ogen zien wat er waar is van alle horrorverhalen die ik de laatste dagen gehoord heb.





Met Viazul terug naar Havana.

In Las Tunas kan ik zonder eerst een kaartje te hoeven kopen instappen. Een vriendelijke chauffeur neemt met een brede grijns de 39 cuc'jes in ontvangst. Ik wacht vergeefs op m'n buskaartje. (waarschijnlijk lopen ze in het huis van de chauffeur vanavond de polonaise).

Net buiten Las Tunas wordt een stop (reguliere) ingelast van 45 minuten om wat te kunnen eten. Ik ben dan toch al zeker 10 minuten onderweg...

Ik hou het maar op een bakske koffie. Een bakske koffie waarvan ik na een uur het 'gevoel' krijg dat dat niet zo'n heel verstandige keuze is geweest. Maagkrampen, allerlei pruttelende geluidjes waarmee ik me bij de medepasagiers ook al niet populair maak zijn het gevolg. Maar gaandeweg de 10 uur durende busreis lijkt het erger te worden en m'n sluitspier moet zich in allerlei bochten wringen om erger te voorkomen. (overigens word in geen enkel fitnessprogramma aandacht besteed aan die spier, maar dat terzijde)

Na het urenlange gehobbel (althans door mij wordt het ditmaal zo ervaren) kom ik ruim na enen in de nacht in Havana aan. Snel naar huis, alwaar ik snel tot een sanitair hoogtepunt kom





Nog een weekje Havana.

Tja, die onwillige darm blijft opspelen -iets waar ik normaliter nooit geen last van heb- en het lijkt me dan ook verstandig om hier in huis een strategische positie in te nemen ten opzichte van de sanitaire voorziening.

Mijn programma wordt daarmee behoorlijk in de war gegooid en ik beperk me enkele dagen tot wat lezen en luieren op het terras. Kan ook wel eens prettig zijn...

Donderdag gaan we, gewapend met een dosis wc-papier, naar Habana Vieja, een beetje slenteren, rondkijken, in ons geval ook bekéken worden, en een terrasje pikken. Dat terrasje van taveerne la Marulla aan Plaza Vieja is een prima plek om een middag door te brengen, goed te eten, glaasje tapbier (wel niet zo verstandig, maar toch). En als je dan ook nog niet mag afrekenen...dat hoeven ze me niet zo vaak te zeggen...

Te laat om de Korda-expositie in het tegenovergelegen pand te bezoeken, dan nog maar wat rondslenteren alvorens huiswaarts te keren.

's-avonds, ten afscheid, naar 'Gato Tuerto' een soort jazz club, nabij Hotel Nacional. Gezien de prijskaart blijkbaar niet bestemd voor de modale cubaan: pilsje 2cuc, flesje wijn 12cuc, prijzen waar ze in Surhuisterveen om lachen, maar dat kan de pret niet drukken. Minder prettig vind ik het om enkele keren letterlijk in de spotlight gezet te worden.

Het wordt een latertje, zo'n 4 uur, alvorens m'n bed in zicht komt en 6uur is het weer dag voor deze jongen: Dag van vertrek is weer aangebroken. Terwijl de rest van haar familie nog in dromenland verkeerd ga ik, vergezeld door gastvrouwe Irela naar de Viazul-terminal, waar onze wegen zich -voorlopig- scheiden; ik terug naar Nederland en zij aan het werk. De belofte snel weer te komen hoef ik niet te maken, dat wordt als vanzelfsprekend beschouwd.



Chao Havana,

Chao Cuba.